Loading color scheme

Hebben we eigenlijk nog wel interesse in elkaar?

Wanneer je er op gaat letten, valt het je vast op. Het telefoongebruik van mensen is natuurlijk al langer een item: een stelletje dat samen op het terras zit, beiden bezig met hun telefoon. De man die de hond aan het uitlaten is, met zijn ogen gericht op zijn telefoon. De jongedame bij de kassa die het druk heeft met haar telefoon in plaats van dat ze de kassière begroet. Er is al veel over gezegd en geschreven en het lijkt erop dat de gedeelde mening is: social media en totale bereikbaarheid via je telefoon moet verminderen!

Wat mij de laatste tijd steeds meer bezig houdt, is het volgende: ik word gebeld door een van mijn collega’s. Per direct wordt er een vraag naar mij gestuurd. Geen praatje vooraf, geen “hoe is het?”, geen “stoor-ik?” of iets in die trant. Wanneer ik de vraag heb beantwoord, leggen we weer op. Ook wanneer ik binnen kom op kantoor op een maandag. Iedereen is aan het werk en we groeten elkaar. That’s it! Vind ik jammer.

In teamvergaderingen lijkt hetzelfde te gebeuren. Tijd is schaars, dus we moeten direct starten met de onderwerpen anders krijgen we de agenda niet af. Eigenlijk moeten Pieter en Erik al wat eerder weg vanwege andere afspraken en komt het mij ook niet slecht uit als we er even een flink tempo in gooien. Ook mijn to-do-lijst is nog lang.

Maar waar blijft de normale vraag: “hoe is het?”. Hebben wij geen interesse meer in elkaar? We vinden het vaak gek dat mensen niet goed samenwerken. Dat er veel óver elkaar gesproken wordt in plaats van met elkaar. Wanneer nemen we nou eens tijd om naar het verhaal van de ander te luisteren, geïnteresseerd te zijn in zijn of haar weekend of net genoten vakantie? Te horen hoe iemand bezig is met het kopen van een huis of te luisteren naar een droevig verhaal over een overleden vriend. Alles lijkt gehaast.

Heel erg jammer! Want in mijn ogen heel erg belangrijk om elkaar te horen en te zien. Dit levert op dat je weet wat er bij een ander speelt, elkaar daardoor beter begrijpt en dit heeft weer een positief effect op de samenwerking. Je kunt je immers beter afstemmen op de ander, omdat je weet hoe het gaat. Want als ik al niet kan luisteren naar een antwoord op de vraag: “hoe is het?”, hoe kan iemand dan OOIT aan mij hulp vragen? Hij voelt zich al teveel als hij over iets leuks vertelt, laat staan dat hij zijn zorgen moet delen over wat minder leuks.

Dus laten we nou gewoon eens beginnen met een kop koffie. Met een verhaal. Met iets wat je hebt meegemaakt te vertellen aan de mensen om je heen. Of met eens een oprecht geïnteresseerde vraag. Werk of privé. Allemaal goed. Neem die tijd! Ga weer eens lunchen met elkaar. Loop samen buiten een rondje. Klets over het weer, de watersnood en je huisdier.

Laten we met zijn allen het doel stellen hier minimaal eens per dag de tijd voor te nemen!